Übersetzung im Kontext von „dna moczanowa“ in Polnisch-Deutsch von Reverso Context: Osoba dorosła, wiek 60 lat, kobieta, problem: dna moczanowa. Grupa Dyskusyjna przeznaczona dla osób borykających się z chorobą, jaką jest podagra (inaczej dna moczanowa). Grupa ma służyć wymianie informacji dot. choroby, jej leczenia, zapobiegania objawom, Dna moczanowa (skaza moczanowa, artretyzm, podagra) to choroba, która przed wiekami była przypisana do ludzi bogatych. W jej przebiegu w stawach i tkankach okołostawowych odkładają się kryształki kwasu moczowego, co ma związek z jego wysokim stężeniem we krwi (hiperurykemia). W ostatnim czasie głośno mówi się w jej kontekście o Translate dna moczanowa from Polish to English using Glosbe automatic translator that uses newest achievements in neural networks. Dna moczanowa - Naturalne leczenie. 3 minuty. Sok wiśniowy wspomaga wydalenie kwasu moczowego i uśmierza ból, z kolei zawarta w ananasach bromelaina redukuje stan zapalny. Dna moczanowa to bardzo bolesna forma schorzenia stawów, polegająca na odkładaniu się kwasu moczowego we krwi. Jest to uboczny produkt rozkładu substancji nazywanych Dna moczanowa. 964 likes. Health & wellness website. "Cztery lata pracy, przestudiowałam ponad 600 publikacji z różnych ośœrodków naukowych z całego śœwiata. NAqQ. fot. Fotolia Poziom kwasu moczowego odpowiadający za wystąpienie dny moczanowej ustala się za pomocą badania moczu Fałsz! Wiele osób, gdy słyszy o badaniu poziomu kwasu moczowego sądzi, że odnosi się ono do badania moczu. Zbieżność nazw ma tu ogromne znaczenie i niewątpliwie to ona jest źródłem tego mitu. Tymczasem poziom kwasu moczowego określany jest za pomocą badania krwi. Nieznacznie podwyższony poziom kwasu moczowego, któremu nie towarzyszą objawy kliniczne choroby, nie wymaga farmakoterapii. Tutaj warto podkreślić, że dna moczanowa nie jest chorobą układu moczowego, ale całego organizmu, a główne objawy dotyczą stanu zapalnego stawów – w postaci bólu, obrzęku i zaczerwienienia. Dny moczanowej nie trzeba leczyć przez całe życie Fałsz! Dna moczanowa jest chorobą przewlekłą, która wymaga leczenia do końca życia. Ponieważ jest to skomplikowany proces biochemiczny, konieczne jest przede wszystkim leczenie farmakologiczne, które pomoże w utrzymaniu stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi na prawidłowym poziomie i zapobiegnie napadom choroby. Elementem uzupełniającym, ale również koniecznym, jest dieta, która nie może zastąpić przyjmowania leków. Dna moczanowa dotyczy w szczególności osób z zespołem metabolicznym Prawda! W skład zespołu metabolicznego wchodzą choroby, takie jak: otyłość brzuszna, nadciśnienie tętnicze, podwyższony poziom trójglicerydów, cukrzyca oraz podwyższony poziom insuliny w organizmie z osłabieniem jej działania. Wszystkie z wymienionych chorób i zaburzeń znacznie podnoszą ryzyko wystąpienia dny moczanowej. Warto wiedzieć: Dieta w dnie moczanowej Dna moczanowa nazywana była „chorobą z dostatku” Prawda! Dna moczanowa to choroba metaboliczna, w której przebiegu dochodzi do powstawania złogów kryształów moczanowych uszkadzających przede wszystkim stawy, ale także i narządy wewnętrzne. Bezpośrednim skutkiem jest zapalenie stawów. Kwas moczowy to produkt końcowy przemiany puryn w organizmie, a owe puryny to związki chemiczne mające swoje źródło w pokarmach, takich jak czerwone mięso i podroby, ryby, w tym tuńczyk, łosoś, makrela oraz owoce morza ( krewetki, homary małże). Ponieważ produkty z największą ilością puryn należą do droższych, dnie moczanowej przyklejono łatkę choroby z dostatku. Kawa obniża stężenie kwasu moczowego we krwi Prawda! To prawda, spożywanie kawy sprzyja obniżaniu kwasu moczowego we krwi, ale należy dodać, że działanie takie ma dopiero wypicie 4-5 filiżanek tego napoju na dobę. Taka ilość obniża stężenie kwasu moczowego nawet o 40%. Nie oznacza to jednak, że picie kawy stanowi element terapii dny moczanowej. Zawsze najważniejszy jest zdrowy rozsądek, a w przypadku współistnienia innych chorób, należy wziąć też pod uwagę zalecenia związane z ich leczeniem. Alkohol wpływa na powstanie dny moczanowej Prawda! Alkohol, szczególnie piwo i wódka, sprzyjają powstaniu dny moczanowej. Trunki te wpływają na przemianę kwasu moczowego, pobudzają endogenną syntezę tego związku i upośledzają proces jego wydalania przez nerki. Nie udowodniono jednak zależności między spożyciem wina a ryzykiem powstania dny moczanowej. Zobacz także: Dna moczanowa - ach, te puryny! Napady dny moczanowej najczęściej występują w okolicach świąt i w okresie grillowania Prawda! Lekarze notują największą liczbę zgłoszeń z atakiem dny moczanowej właśnie w okresie świąt i grillowania, kiedy pojawia się okazja do spotkań z rodziną czy znajomymi. Spotkaniom tym towarzyszy zwykle suto zastawiony stół, a często również alkohol. Atak dny moczanowej wyzwolony zostaje właśnie przez czynniki, takie jak: spożycie większej ilości produktów wysokopurynowych czy alkoholi. Nazwa „dna moczanowa” i „podagra” używa się zamiennie Fałsz! Podagra to nazwa konkretnej lokalizacji ataku dny moczanowej, a dokładnie ataku na staw śródstopowo-paliczkowy, czyli staw palucha. 50% Polaków po 40. roku życia słusznie wskazuje na wspomniany staw jako najczęściej atakowany przez dnę moczanową. Poza wspomnianą podagrą wyróżnia się również: omagrę, czyli zapalenie stawu barkowego, chiragrę, gdy dna moczanowa atakuje staw ręki, gonagrę, gdy lokalizacja dotyczy stawu kolanowego, rachidagrę, gdy mówimy o stawie kręgosłupa. Polecamy: Co się kryje pod nazwą reumatoidalne zapalenie stawów? Konsultacja: dr n. med. Maria Rell-Bakalarska, reumatolog ze Specjalistycznego Centrum Reumatologii i Osteoporozy „Rheuma Medicus” w Warszawie; ekspert programu „Zdrowa ONA”. Gość dna moczanowa Gość dna moczanowa Gość dna moczanowa Gość dna moczanowa Gość bea55 Gość pani domu Gość gość Gość gość Gość gość Gość gość Gość gość Gość gość Gość heniek Bieniek Gość Gotiko Gość gość Gość gość Gość gość Gość gość Gość gość Gość gość Gość gość Gość Córa Gość fts Gość gość Gość gość Gość poragość Gość carolain Gość gość Bądź aktywny! Zaloguj się lub utwórz konto Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony Zaloguj się Posiadasz własne konto? Użyj go! Zaloguj się Produkty zabronione mięso, wędliny (wołowina, mostek, parówki, kaszanka, kiełbasy), ryby (lin, flądra), warzywa (dynia, fasolka szparagowa zielona, jarmuż, kapusta czerwona, włoska), suche nasiona strączkowe, szczaw, szpinak owoce (banan, melon) produkty niebezpieczne - można je spożywać sporadycznie, nigdy w trakcie napadu dny: ryby (dorsz, karp, łosoś, pstrąg, makrela, sandacz, sardynka, sola, szczupak, szproty, śledź); skorupiaki (krewetki); niektóre mięsa(cielęcina, jagnięcina, wołowina, karkówka, wieprzowina, szynka, drób, dziczyzna-gęś, zając) podroby; część warzyw (brokuły, brukselka, groszek zielony, kalafior, kukurydza, papryka, szpinak, por); grzyby (boczniaki, borowiki, pieczarki). Produkty wskazane: małą produkcje kwasu moczowego powoduje spożycie następujących pokarmów: nabiał (mleko, sery białe, żółte pleśniowe, kefir), zboża (makaron, pieczywo), śmietana, masło, pozostałe warzywa i owoce, ziarna i orzechy oraz kurki, te grzyby nie zawierają puryn. BORAKS Kiedy polecam ludziom boraks, zwłaszcza na forach, często spotykam się ze zdziwieniem – jak to! środek na mrówki?! Sama jakiś czas temu nie wiedziałam ile zastosowań może mieć ten specyfik. Najpierw sprawdziłam na sobie i najbardziej widocznym (nomen omen) efektem jest duża poprawa wzroku! Po 2-3 dniach stosowania minimalnej dawki (1 ml roztworu) widzę wyraźniej, ostrzej, trójwymiarowo (mam niewielką krótkowzroczność – ok. 1,5 – 2 dioptrii, jakiś czas temu odstawiłam soczewki i dzięki boraksowi są okresy, że widzę niemal ze 100% ostrością). Faktem jest, że gdy robię przerwę w stosowaniu, wzrok stopniowo wraca do swej ułomnośći. Za rok, może dwa regularnego aplikowania będę mogła powiedzieć więcej na temat trwałości kuracji odnośnie poprawy wzroku. Na szczęście w wielu innych dolegliwościach przynosi znaczącą i szybką poprawę! Kolejną kwestią, o której należy pamiętać to reakcja Herxa, o której pisałam TU. Zmniejszamy wtedy dawkę do ustąpienia objawów i ponownie powoli zwiększamy. U mnie okresowo pojawiają się ćmiące, charakterystyczne dla ostrego detoksu, bóle głowy, najczęściej całodzienne. Im więcej jedzeniowych grzeszków mam na koncie w trakcie kuracji, tym większe szanse na Herxa, warto więc na czas boraksowej terapii wykluczyć składniki, które nam szkodzą (mleko, nabiał, cukier, pszenicę albo gluten w ogóle…). Co to jest? Boraks jest minerałem i źródłem boru, a także skutecznym środkiem czyszczącym i owadobójczym – przynajmniej takim go znaliśmy dotychczas. Ma także właściwości lecznicze. Jego działanie na zdrowie jest praktycznie takie samo – przeciwgrzybicze, przeciwwirusowe, antybakteryjne i antyseptyczne. Sam bor jest niezbędny do funkcjonowania komórek i przekazywania informacji między nimi, a także do funkcjonowania stawów i kości oraz wchłaniania wapnia, magnezu i fosforu. Skutki niedoboru boru Tymczasem nasze naturalne spożycie boru, który jest obecny w roślinach i nieprzetworzonym jedzeniu, jest niższe przez kwas fitynowy (znajdujący się w pieczywie i płatkach śniadaniowych) oraz poprzez wylewanie wody, w której gotowaliśmy warzywa. Tym samym efektem tego są problemy zdrowotne wynikające z braku odpowiedniej ilości boru – zapalenia stawów, próchnica, osteoporoza. Niedobór boru prowadzi do podniesienia się poziomu wapnia, przez co z wiekiem skutkuje to zwapnieniem tkanek miękkich (a w konsekwencji skurczami mięśni i sztywnością) oraz gruczołów dokrewnych, szyszynki i jajników. Niedostatek tego minerału powoduje miażdżycę, kamicą nerkową i niewydolność narządową. Co leczy bor? W 1960 roku dr Rex Newnham wyleczył boraksem swoją chorobę – artetyzm, czyli zapalenie stawów – i prowadził wiele badań na jego temat. Ustalił też, że kraje z najniższym poziomem boru (Jamajka, Mauritius) w glebie mają również najwyższą częstotliwość występowania zapalenia stawów. Więcej na ten temat w linku pod tekstem. Boraks stymuluje powstawanie nowej tkanki kostnej, wpływa na normalizację poziomu hormonów płciowych, dzięki czemu stosuje się go przy osteoporozie. Na forum Earth Clinic (Klinika Ziemi) możemy przeczytać wiele relacji ze skutecznych terapii boraksem. Zadowoleni są pacjenci z łuszczycą, grzybicą, candidozą, jak również z pleśniawkami pochwy – boraks okazał się wyraźnie skuteczniejszy od innych środków. Oto szersza lista dobrodziejstw boraksu: środek przeciwbakteryjny, grzybobójczy, przeciwzapalny, odtruwający usuwa pasożyty, bakterie i pleśń z organizmu leczy osteoporozę stymuluje wytwarzanie hormonów stablizuje poziom wapnia i magnezu w organizmie hamuje zwapnienie organizmu leczy artrozę pomaga przy zapaleniu stawów i schorzeniach kości zwiększa gęstość i wytrzymałość kości zatrzymuje i odwraca zmiany reumatyczne leczy obrzęk dziąseł, próchnicę i wzmacnia zęby eliminuje zakażenia dróg moczowych i pęcherza moczowego stymuluje właściwą pracę tarczycy leczy boreliozę wspiera przy leczeniu raka płuc i innych nowotworów skuteczny przy otyłości i wysokim ciśnieniu krwi leczy choroby tętnic łagodzi choroby zapalne przynosi ulgę w fibromialgii pomaga przy bezsenności podnosi poziom testosteronu wspiera w walce z chorobą autoimmunologiczną pomaga przy szorstkiej skórze leczy nużycę i dnę moczanową i wiele innych! Relacja między borem a wapniem i magnezem Bor wpływa pozytywnie na właściwe działanie komórek w ciele poprzez moderowanie związku między wapniem i magnezem (który jest jednocześnie pozytywny i negatywny). Połowa magnezu jest w kościach, reszta wewnątrz komórek. Tylko 1% we krwi. Tymczasem 99% wapnia jest w kościach, a reszta w zewnątrzkomórkowym płynie. Gdy wapń wnika do komórek, mięśnie się kurczą, odprężając się, gdy jest wypompowywany i zastępowany magnezem. Proces ten wymaga sporo energii – bez niej wapń może gromadzić się w komórkach prowadząc do częstych skurczów, sztywności i ograniczenia ruchu krwi. Nadmiar wapnia może też powodować zaćmę, a także niedobór magnezu w komórkach, niezbędnego do aktywacji enzymów i efektywnej produkcji energii. Nadmiar wapnia uszkadza komórki, przez co nie magazynują składników odżywczych i nie wydalają odpadów właściwie. Zbyt wysoki poziom wapnia doprowadza komórkę do śmierci. Normalnie stopień wapnia do magnezu wynosi 2:1, z wiekiem jednak ta zależność pogarsza się – konieczna jest suplementacja magnezu, przynajmniej 400-600 mg dla osób starszych. Wskazane jest więc uzupełnienie poziomu boru w organizmie. Utrzymywanie jego optymalnego poziomu zmniejszy ryzyko zakłócenia równowagi między magnezem a wapniem. Przygotowanie i dawkowanie boraksu Przygotowanie roztworu osiągamy rozpuszczając 15 g boraksu (czteroboran sodu, do kupienia za grosze w internecie i nie tylko) w pół litrze wody destylowanej. Po 24 godzinach roztwór jest gotowy. Dawkowanie zacznij od 1 ml dziennie – dodawaj do soku, napojów (jest chemicznie obojętny, nie wchodzi w reakcję z innym składnikami, możesz dodawać do koktajlu z MSM – o tym w osobnym wpisie). Rozpuszczając 15 g (15000mg) boraksu w 500ml, otrzymujemy mieszankę, w której 1ml zawiera 30mg boraksu, czyli około 3mg boru. Co kilka dni zwiększaj dawkę o 1-2 ml i obserwuj reakcje organizmu, aż dojdziesz do 13 ml (ja jeszcze nie doszłam do tej granicy, mimo że stosuję go od ponad pół roku. Optymalna dawka dla mojego organizmu to cały czas ok. 2 ml). Od czasu do czasu doświadcza się Herx’a (ćmiący ból głowy, charakterystyczny, jak przy ostrym detoksie, głodówce, możliwe pogorszenie dolegliwości, czasowe bóle nerek, drętwienie dłoni i stóp oraz skłonność do silnych skurczy. Są jednak one naturalnym następstwem dążenia do naprawy zdrowia – poczytaj o reakcji Herx’a). Stan ten przechodzi po zmniejszeniu dawki. Po kilku dniach wraca się do poprzedniego dawkowania. Większe dawki są zalecane przy: zapaleniu stawów osteoporozie menopauzie sztywności z powodu zaawansowanego wieku niskim poziomie hormonów płciowych W takich wypadkach bierzemy potrójną dawkę, aż nie nastąpi poprawa, po której można wrócić do standardowego dozowania. Uwaga! Boraks podwyższa poziom estrogenów u kobiet, oraz testosteronu u mężczyzn. Ostrożnie powinny więc go przyjmować kobiety z dominacją tego hormonu, dbając o jego obniżanie dietą lub ziołami, a także o podwyższanie innych hormonów, czyli testosteronu i progesteronu. Również kobiety w ciąży nie powinny zażywać boraksu. Poziom estrogenu obniżają związki zawarte w borówkach, śliwkach, roślinach kapustnych, a także siemieniu lnianym, sezamie, rumianku. Uwaga także na estrogeny ze środowiska, czyli szkodliwe substancje chemiczne, np. plastikowe opakowania. Tak samo mężczyźni, którzy powinni unikać podwyższania testosteronu (np. przy prostacie), pamiętać powinni o obniżaniu testosteronu – w tym przypadku sprawdzi się np. tofu sojowe, palma sabałowa, lukrecja, piwonia. Warto zbilansować dietę tak, aby zawierała te związki, które pomagają w metabolizowaniu hormonów – flawonoidy, witaminy (E, z grupy B), cynk, selen, magnez, omega-3. W obu przypadkach warto zwrócić uwagę na macę, adaptogen, który reguluje poziom hormonów. Dociekliwi znajdą o wiele więcej informacji na temat właściwości, zalet, skuteczności boraksu. Powyższa garść informacji niech będzie wprowadzeniem dla początkujących! Źródła: Leczenie dny moczanowej Warunkiem skuteczności leczenia jest edukacja pacjenta, który musi długofalowo zmodyfikować swoje złe nawyki życiowe. Podstawowym celem terapii pacjentów z dną moczanową jest obniżenie stężenia kwasu moczowego w surowicy. W czasie napadu stosuje się dodatkowo różne formy leczenia, które łagodzą dolegliwości wywołane przez złogi kryształów. Lekarzem prowadzącym pacjenta z dną moczanową jest zwykle reumatolog, jednak powikłania narządowe i choroby towarzyszące skłaniają do tego, aby pacjentem zajmował się zespół współpracujących ze sobą specjalistów. Ogólne zalecenia Ogólne zalecenia dla pacjentów dotyczą redukcji masy ciała u tych z nadwagą, unikania używek i spożywania alkoholu (szczególnie piwa). Pacjentom poleca się dietę ubogopurynową, czyli z wyłączeniem wątroby, móżdżku, kawioru, śledzi, cynaderek, sużej ilości podrobów, mocnej herbaty i kawy naturalnej. Dieta powinna być bogata w warzywa (z wyjątkiem szparagów, fasoli, grochu, szpinaku, grzybów), owoce, chudy ser, ziemniaki. Pacjent powinien konsultować z lekarzem prowadzącym przyjmowanie wszystkich preparatów witaminowych, suplementów diety i leków, gdyż niektóre z nich mogą stymulować atak choroby. Istotne jest spożywanie dużej ilości niegazowanej wody, co pobudza filtrację i ułatwia usunięcie nadmiaru kwasu moczowego z organizmu. Nadwaga jest szczególnie niekorzystna u chorych na dnę moczanową, gdyż obciąża chore stawy i upośledza sprawność oraz jest czynnikiem ryzyka chorób metabolicznych. U pacjentów z grupy ryzyka przeprowadza się też okresowe badania glukozy i lipidów w surowicy, aby ujawnić potencjalne zagrożenia. Chorzy na dnę moczanową powinni unikać nadmiernego wysiłku fizycznego, urazów, przechłodzenia i kuracji głodowych, które mogą stymulować napad dny. Kryształy moczanu sodu łatwiej wytrącają się w niższych temperaturach, więc długie przebywanie na zimnie również sprzyja powstawaniu guzków dnawych. Hiperurykemia bezobjawowa Hiperurykemia bezobjawowa nie stanowi wskazania do leczenia, ale pacjentom poleca się stosowanie zaleceń ogólnych. Pacjent powinien przechodzić okresowe badania lekarskie mające na celu regularną ocenę czynników ryzyka oraz rozwój chorób współistniejących. Standardowo leczenie farmakologiczne rozpoczyna się, jeśli stężenie kwasu moczowego w surowicy przekracza 12 mg/dl (720 µmol/l) lub jego wydalanie dobowe z moczem osiąga wartości powyżej 1100 mg. Leczenie włącza się również u pacjentów z chorobą nowotworową, gdy dochodzi do zespołu rozpadu tkanki nowotworu. W powyższych sytuacjach pacjenci najczęściej otrzymują allopurynol. Obecnie trwają dyskusje nad zmianą rekomendacji dotyczących postępowania w bezobjawowej hiperurykemii. Istnieją przesłanki na temat niekorzystnego wpływu kwasu moczowego na ryzyko rozwoju wielu chorób, w tym cukrzycy, choroby wieńcowej, nadciśnienia. Już w tej chwili Europejska Liga do Walki z Chorobami Reumatycznymi (EULAR) zaleca stosowanie leków hipotensyjnych o działaniu moczanopędnym (np. losartan, fenofibrat) u pacjentów z nadciśnieniem tętniczych i współistniejącą hiperurykemią. W tej grupie chorych należy też unikać stosowania tiazydowych leków moczopędnych, które podnoszą poziom kwasu moczowego w surowicy i mogą być przyczyną napadu dny moczanowej. Napad dny moczanowej Napad dny moczanowej musi być leczony farmakologicznie, gdyż wywołuje duże dolegliwości bólowe i ogranicza zdolność pacjentów do poruszania się. W Polsce lekiem z wyboru jest kolchicyna, tj. lek roślinny pochodzący z nasion i bulw zimowita jesiennego. Jest skuteczny w przerywaniu napadu dny, choć do tej pory nie poznano mechanizmu jego działania. Podanie kolchicyny może być również testem diagnostycznym – pozytywna, szybka reakcja na leczenie jest najczęściej potwierdzeniem rozpoznania dny moczanowej. Kolchicyna jest lekiem skutecznym, ale obarczonym wieloma działaniami niepożądanymi. U ponad połowy pacjentów wywołuje szereg objawów ze strony układu pokarmowego: bóle brzucha, nudności, wymioty. W czasie napadu pacjentom podaje się również duże dawki preparatów z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Nie wolno jedynie stosować kwasu acetylosalicylowego, gdyż powoduje on wzrost stężenia kwasu moczowego w surowicy. Ponadto w cięższych przypadkach podaje się miejscowo glikokortykosteroidy w postaci wstrzyknięć dostawowych. Takie leczenie rutynowo stosuje się u pacjentów po przeszczepach. Trzeba jednak pamiętać, że powikłaniem leczenia jest możliwe wystąpienie zakażenia stawu lub wytrącanie się kryształów leku przy powtarzających się podaniach. Stosowanie zimnych okładów łagodzi dolegliwości bólowe wywołane stanem zapalnym. Lód należy koniecznie zawinąć w ściereczkę, aby nie doprowadzić do podrażnienia skóry lub odmrożenia. Okłady stosuje się krótko, gdyż zimno sprzyja krystalizacji moczanu sodu. Przewlekłe leczenie Przewlekłe leczenie aplikuje się u wszystkich pacjentów praktycznie do końca życia. Po pierwsze należy wyeliminować wszystkie czynniki stymulujące wystąpienie napadu, czyli zoptymalizować wagę ciała, odpowiednio dobrać dietę, unikać używek i nadmiernego wysiłku fizycznego oraz prawidłowo leczyć choroby współistniejące. Leczenie farmakologiczne Leczenie farmakologiczne stosuje się trwale u pacjentów, u których napady dny wystąpiły co najmniej trzy razy w ciągu ostatnich dwóch lat lub u chorego występuje kamica nerkowa, guzki dnawe, przewlekły stan zapalny w obrębie stawów, wysoka bezobjawowa hiperurykemia. Leczenie polega na podawaniu pacjentom wybranych leków moczopędnych (np. probenecyd), które ułatwiają usunięcie nadmiaru kwasu moczowego z organizmu lub leków hamujących syntezę tego kwasu (np. allopurynol). Allopurynol to lek o długiej historii stosowania. Leczenie nim przynosi korzyści nie tylko poprzez obniżenie kwasu moczowego w surowicy. Wykazano, że ma również działanie antyoksydacyjne, kardioprotekcyjne, poprawia funkcje śródbłonka naczyniowego i wydolność mięśnia sercowego, a tym samym zmniejsza częstość występowania incydentów wieńcowych. Leki do długotrwałego stosowania w dnie moczanowej mają sporo ograniczeń. Przede wszystkim u pacjentów musi być monitorowana czynność nerek i poziom kwasu moczowego we krwi. Częste są też działania niepożądane. Stosowanie allopurynolu może wywołać wystąpienie objawów ze strony układu pokarmowego i powstanie nadwrażliwości na ten lek. Objawy uczulenia najczęściej są niegroźnie i przyjmują postać łagodnych zmian skórnych pojawiających się aż u 2% pacjentów. U osób z łagodną nadwrażliwością na allopurynol można przeprowadzić odczulanie. Niestety istnieje też ryzyko rozwoju groźnego dla życia zespołu nadwrażliwości na allopurynol. Do objawów należą: rumieniowa złuszczająca osutka skórna, gorączka, zapalenie wątroby, śródmiąższowe zapalenie nerek, eozynofilia. Zespół ten występuje częściej u pacjentów przyjmujących tiazydowe leki moczopędne. Niekiedy leki stosowane w leczeniu dny mogą również wywoływać jej napad. Przyczyną takiej sytuacji jest przejściowa mobilizacja złogów moczanu sodu w organizmie, szczególnie na początku terapii. Dla bezpieczeństwa pacjentów leczenie dny musi odbywać się zgodnie z przepisanym przez lekarza protokołem. Terapii nie można wdrażać zaraz po napadzie dny, a kurację rozpoczyna się od małych dawek stopniowo je zwiększając. W ustalaniu dawki brany jest pod uwagę klirens kreatyniny, który jest pomocnym wskaźnikiem oceniającym efektywność oczyszczania organizmu przez nerki oraz inne zażywane przez chorego leki. Jeśli ryzyko wystąpienia napadu jest duże do terapii dołącza się również kolchicynę. Jeśli podczas długotrwałego leczenia wystąpi napad dny, leków nie należy odstawiać. Terapia biologiczna Terapia biologiczna polecana jest tym pacjentom, którzy nie reagują na konwencjonalne leczenie farmakologiczne lub nasilone działania niepożądane zmuszają ich do przerwania leczenia. Możliwość stosowania tradycyjnych leków ogranicza również podeszły wiek pacjentów, współistnienie innych chorób, w tym cukrzycy, nadciśnienia tętniczego i dużego stopnia niewydolność nerek. Jedna z nowych metod leczenia polega na dożylnym podawaniu pacjentom rekombinowanej oksydazy moczanowej, która rozkłada kwas moczowy do rozpuszczalnej w wodzie alantoiny. Alantoina jest następnie w naturalny sposób szybko wydalana z organizmu. Metoda ta stosowana jest w ciężkich postaciach dny moczanowej i u pacjentów w czasie chemioterapii podczas rozpadu guza nowotworowego. Terapia jest skuteczna, ale obarczona wieloma działaniami niepożądanymi takimi jak stres oksydacyjny, odczyny uczuleniowe, reakcje potransfuzyjne, spadek ciśnienia tętniczego, skurcze mięśni. Po dłuższym stosowaniu leku istnieje duże ryzyko pojawienia się przeciwciał, co całkowicie uniemożliwia leczenie. Lek ten podaje się w warunkach szpitalnych. Leczenie ogranicza wysokim koszt terapii. Fizykoterapia Fizykoterapia prowadzona jest niezależnie od leczenia farmakologicznego. Indywidualnie dobrany program ćwiczeń łagodzi dolegliwości bólowe, usprawnia i uczy pacjenta radzenia sobie z ostrymi dolegliwościami występującymi podczas napadu dny. Leczenie operacyjne Leczenie operacyjne przeprowadza się u pacjentów z zaawansowanymi zmianami w stawach i dużymi rozmiarami guzków dnawych. Niekiedy jest ostatnią deską ratunku dla chorych, którzy nie reagują na leczenie farmakologiczne. Stanowią oni ok. 5% wszystkich chorych na dnę. Może być również wymagane u pacjentów zaniedbanych i nie stosujących się do zaleceń lekarskich. Operacja jest jedynym ratunkiem w przypadku wystąpienia bólu nie reagującego na leczenie, deformacji stawów i guzków uciskających okoliczne tkanki uniemożliwiających choremu samodzielne poruszanie się. Leczenie chirurgiczne nie jest jednak leczeniem przyczynowym, ale doraźnym złagodzeniem dolegliwości. Korzyści tej metody są ograniczone i krótkotrwałe, a nawrót choroby jest nieunikniony. Pomimo tego, że zabieg operacyjny jest często traktowany jako ostateczność, to im bardziej zaawansowany stan choroby, tym operacja jest trudniejsza i obarczona większym ryzykiem powikłań. Niektórzy specjaliści uważają, że leczenie chirurgiczne powinno być częścią planowego leczenia dny moczanowej, a zabieg operacyjny przeprowadzony we wcześniejszych stadiach choroby jest bardziej bezpieczny i skuteczny. Wskazania do leczenia operacyjnego można podzielić na trzy grupy: przywrócenie funkcjonalności zajętej okolicy, np. wycięcie guzków w celu umożliwienia pacjentowi normalnego noszenia odzieży, butów, rękawic lub przywrócenia ruchu i stabilności stawów, usunięcie objawów choroby, np. zlikwidowanie bólu, odbarczenie nerwów, kontrola infekcji, usunięcie owrzodzeń, kosmetyczne, tj. usunięcie guzków powstałych w miejscach odsłoniętych najczęściej w obrębie rąk lub twarzy. Usunięcie małych guzków umieszczonych w tkance podskórnej nie stanowi problemu. W przypadku większych guzków zaburzeniu ulega ukrwienie skóry nad guzkiem, co wymaga ostrożności i doświadczenia podczas zabiegu. Przy ogromnych guzkach konieczny bywa przeszczep skóry. Problemy mogą sprawiać też guzki umiejscowione w więzadłach i ścięgnach. Uszkodzenie torebek, w których znajdują się te struktury może skutkować zrostami i stałym ograniczeniem ruchomości. Wiele guzków może być usuniętych poprzez nakłucie i aspirację treści guzka, szczególnie te o płynnej lub półpłynnej konsystencji. Przepłukanie torebki guzka ciepłą solą fizjologiczną usuwa pozostałości guzka (kryształy są lepiej rozpuszczalne w wyższej temperaturze). Przy guzkach twardych stosuje się bardziej inwazyjne techniki chirurgiczne. Twarde kryształy otoczone są najczęściej zwartą tkanką łączną, którą trzeba usunąć wraz z guzkiem. Częstym powikłaniem usuwania guzków o dużych rozmiarach jest utrudnione gojenie rany – powikłanie to dotyczy ponad połowy pacjentów. Decydując się na operację trzeba mieć na uwadze, że może ona wywołać napad dny moczanowej.

dna moczanowa forum dyskusyjne